Düşük ve Normal Dayanımlı Betonların Farklı Lif Katkıları ve Sargı Tipleri ile Eğilme Dayanımının İyileştirilmesi
Tezin Türü: Yüksek Lisans
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Bilecik Şeyh Edebali Üniversitesi, Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2026
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: YUSUF BATUHAN APTİ
Danışman: Özlem Çalışkan
Özet:
Yeryüzünde en çok kullanılan yapı
malzemelerinden biri olan beton; mühendislik özellikleri, kolay
ulaşılabilirliği, ekonomik oluşu ve farklı yapı uygulamalarında geniş kullanım
alanına sahip olması nedeniyle yaygın olarak tercih edilmektedir. Ancak beton,
gevrek bir malzeme olduğundan, çeşitli katkı malzemeleriyle desteklenerek sünek
hale getirilmesi gerekmektedir. Farklı lif katkıları ve sargı tipleri
kullanılarak betonun basınç dayanımı ile eğilme dayanımının iyileştirilmesi
amaçlanmaktadır. Betonun mekanik özelliklerini geliştirmek amacıyla çelik ve
polipropilen liflerin kullanımı giderek yaygınlaşmaktadır. Kaplama amacıyla
kullanılan elyaf liflerinin, kesitteki çatlak gelişimini önemli ölçüde
engellediği ve sünekliği artırdığı çeşitli çalışmalarla ortaya konmuştur. CFRP
ve TRM gibi kompozit malzemelerin kullanımı ise; hafif olmaları, kolay
uygulanabilirlikleri, korozyona karşı dayanıklı olmaları ve yüksek mukavemet
sağlamaları nedeniyle artış göstermektedir. Bu bağlamda, lifli betonların ve
farklı sargı türlerinin normal ve düşük dayanımlı betonlarda eğilme dayanımına
etkisinin hangi faktörlere bağlı olduğu ve bu faktörlerden hangilerinin daha
belirleyici olduğu büyük önem taşımaktadır.
Bu çalışmada, düşük ve normal
dayanımlı betonların farklı lif katkıları ve sargı tipleriyle eğilme
dayanımlarının iyileştirilmesi deneysel olarak incelenmiştir. Deneysel
çalışmada iki farklı beton sınıfı (C16 ve C30) kullanılmıştır. Bu amaçla,
100×100×500 mm boyutlarında toplam 52 adet kiriş numunesi üretilmiştir. Çelik
ve polipropilen lifler, beton hacmi oranında her lif türü için %0.3 ve %0.6
oranlarında kullanılmıştır. Sargı malzemesi olarak karbon lif takviyeli polimer
kumaş (CFRP) ve tekstil takviyeli harç (TRM) seçilmiş; kirişler dört farklı
sargılama yöntemiyle (alt yüzey, yan yüzeyler, U tipi ve tam sargılama)
kaplanmıştır. Üretilen kiriş numuneleri, üç nokta eğilme testine tabi
tutulmuştur. Maksimum yük, maksimum yükte deplasman, maksimum deplasman,
rijitlik, enerji yutma kapasitesi ve eğilme dayanımı değerleri elde edilmiş ve
karşılaştırmalar yapılmıştır. Bu veriler doğrultusunda, deneysel çalışma
kapsamında incelenen değişkenlerin betonun eğilme dayanımını iyileştirme
üzerindeki etkileri ve geliştirilen detayların performansları değerlendirilmiş
ve yorumlanmıştır.